Unahin ko muna si Ms. Y [kasi mas marami ako gus2 sabihin sa kania]:
ewan ko kung anong topak meron ka. gus2 ng magmove on ng tao, pakawalan mo na! ok. alam kong ang pinapakita mo sa lahat ng tao eeh wala na talaga, wala na. as in tapos ka na sa kania at tapos na ang lahat sa inio. pero bakit ganun? bakit kylangan pang itxt lahat ng nangyayari sayo kay Mr. X?? tingin mo makakamove on talaga xa kung patuloy kaung may commu?? mag isip ka! sabi mo matalino ka diba?! o baka namn ayaw mu talaga siyang ipag-move on dahil gus2 mo ung pakiramdam na may humahabol at naloloka sayo?! wag kang selfish!! masama yan. baka kung anong karma abutin mo. kung gus2 mo na talagang makalimutan ka nia tulungan mo xa teh! wag ka ng magpasweet. nakakabanas ung ganiang ugali eh! wag mu na xa itext o kausapin hanggang makamove on na siya totally! utak lang teh! tulungan mu xa! wag kang makasarili! alam mo namang hirap yung tao dba?? ansama din ng ugali mo eh.
e2 pa. wag na wag ka ng babalik sakania! AYOKO! kahit alam kong un ang gus2 niang mangyari! tama na ung minsan niu ng triny. alam ko namang hindi mo na xa mamahalin ulit eh. alam ko un. at sigurado ako dun. kaya parang awa mu na. tamaan ka naman sana!
Para kay Mr. X:
wag mong sabihin gus2 mo ko dahil alam kong hindi! wag mu paniwalain ang sarili mo na may nararamdaman ka sakin para lang makamove on. dahil alam kong wala, at alam kong stranded ka pa rin! tutulungan pa rin naman kita eh. magkaibigan tayo dba?? alisin mo muna ung galit sa puso mo para matulungan kita! kasi hanggat nandiyan yan, hindi ka makakatakas sa kania, lagi mong maaalala ung sakit nung iniwan ka nia. at hindi ka makakamove on.
Sa inyong dalawa:
problema nio dinadamay nio pa ko! hmp kayo! kung di ko lang kau kaibigan eh!
PeanutButter
- Ai Marie
- Manila, Philippines
- She is the kind of girl who is always smiling and loves to laugh. If you are falling down, she will be right there to pick you up. She is the one that always says sorry, even if it's not her fault. Even if she is feeling like the scum of the earth, she will never let you know. This is the girl who is afraid of love, because she has already lost so much.
Thursday, May 22, 2008
Confessions of a Daughter
I am student. I am an officer, a theater actress. I am cheerleader. I am critic, I am reader and a writer. I am an artist in my own ways. I am a dreamer of my own future. I am a dancer who can sing. I am a nature-saver. I am a lover, I am a friend. I am God's child. But above all, I am a Daughter.
I am an ordinary daughter. with an ordinary family, living in an ordinary world of mine. having an ordinary dream of becoming rich and living happily ever. see? my life is a cliche. and just like any other ordinary daughter, i want my parents to be happy and proud. most especially, my mom.
I am a student. A very good student. A consistent Honor Student since i was in first grade until i graduated. I like studying, though, i don't like reading much. every year, i gave her good sets of grades. I even made to the top 1 and graduated valedictorian of our batch. bcoz i know that will make her really happy and really proud. dahil hindi lahat ng parents ay maka-akyat sa stage para sabitan ang anak nia ng Gold Medal while everyone else was clapping. hearing her own daughter addressing the valedictory speech which not all the students can have the opportunity. seeing a very large medal hanging on her daughter's neck given by the Phil. President (GMA) and another large medal, smaller than the President's Medal but a bit larger than the usual medal, from the VP of the Philippines. I am an achiever.
Aside from being active inside the classroom, i am active also in curricular activities. I've been the President of the Student Council, they voted for me. I'm not just the geek achiever, but also a leader.
I have a strong personality. I joined the cat training course. I became a major(S3-Operation) when i was in 3rd year and a Lt. Col. (Corps Commander) in 4th year. I am the one initiates the form and who shouts "lumansag" at the end of each form. They call me Ma'am. I'm not just the geek achiever, not just a leader, but also a commander.
You may think na i'm a very good daughter, with these proud moments i gave her. but i think, i'm not. i'm not the so-good-daughter-that-doesn't-know-how-to-mess-up kid. the truth is, i mess up. i'm rebellious, i do bad things. i break her rules, i hurt her.
I remember a scenario. as far as my memory doesn't fail me this time, ito yata ung first time that i hurt her. I was just 8 or 9 at walang kuryente samin. It was dawn, the sun is about to set. I am a child, i like playing. Inaya ku ng mga frends ko maglaro, dahil walang ilaw walang magawa. so i went out. she was sick that time. and we're only three in the house. me, her, and my younger brother. bcoz she's sick, automatically i'm in charge of the house and of taking care of her. but, i chose to be outside, playing. that hurt her and she got mad at me. my very first time of sleeping outside the house. coz she wont let me in.
Ive hurt her before, i've hurt her RECENTLY, and i know i'm going to have mistakes and hurt her someday, or maybe sooner or later. she is a tough mother, tougher than you can think. ung kasabihan na "walang magulang na nakakatiis sa anak" doesn't work with her. i have proven it. but i know she's doing it in purpose. i will just be patient coz i know i'll thank her 1 day for all the panghihigpit she did. i'm not a vocal person, i don't say sorry and i love you for those people who deserve to hear it from me. and so when i say it, that's the time i really mean it.
TO HER: I'm thankful, I'm really sorry, and I love mom
I am an ordinary daughter. with an ordinary family, living in an ordinary world of mine. having an ordinary dream of becoming rich and living happily ever. see? my life is a cliche. and just like any other ordinary daughter, i want my parents to be happy and proud. most especially, my mom.
I am a student. A very good student. A consistent Honor Student since i was in first grade until i graduated. I like studying, though, i don't like reading much. every year, i gave her good sets of grades. I even made to the top 1 and graduated valedictorian of our batch. bcoz i know that will make her really happy and really proud. dahil hindi lahat ng parents ay maka-akyat sa stage para sabitan ang anak nia ng Gold Medal while everyone else was clapping. hearing her own daughter addressing the valedictory speech which not all the students can have the opportunity. seeing a very large medal hanging on her daughter's neck given by the Phil. President (GMA) and another large medal, smaller than the President's Medal but a bit larger than the usual medal, from the VP of the Philippines. I am an achiever.
Aside from being active inside the classroom, i am active also in curricular activities. I've been the President of the Student Council, they voted for me. I'm not just the geek achiever, but also a leader.
I have a strong personality. I joined the cat training course. I became a major(S3-Operation) when i was in 3rd year and a Lt. Col. (Corps Commander) in 4th year. I am the one initiates the form and who shouts "lumansag" at the end of each form. They call me Ma'am. I'm not just the geek achiever, not just a leader, but also a commander.
You may think na i'm a very good daughter, with these proud moments i gave her. but i think, i'm not. i'm not the so-good-daughter-that-doesn't-know-how-to-mess-up kid. the truth is, i mess up. i'm rebellious, i do bad things. i break her rules, i hurt her.
I remember a scenario. as far as my memory doesn't fail me this time, ito yata ung first time that i hurt her. I was just 8 or 9 at walang kuryente samin. It was dawn, the sun is about to set. I am a child, i like playing. Inaya ku ng mga frends ko maglaro, dahil walang ilaw walang magawa. so i went out. she was sick that time. and we're only three in the house. me, her, and my younger brother. bcoz she's sick, automatically i'm in charge of the house and of taking care of her. but, i chose to be outside, playing. that hurt her and she got mad at me. my very first time of sleeping outside the house. coz she wont let me in.
Ive hurt her before, i've hurt her RECENTLY, and i know i'm going to have mistakes and hurt her someday, or maybe sooner or later. she is a tough mother, tougher than you can think. ung kasabihan na "walang magulang na nakakatiis sa anak" doesn't work with her. i have proven it. but i know she's doing it in purpose. i will just be patient coz i know i'll thank her 1 day for all the panghihigpit she did. i'm not a vocal person, i don't say sorry and i love you for those people who deserve to hear it from me. and so when i say it, that's the time i really mean it.
TO HER: I'm thankful, I'm really sorry, and I love mom
Thursday, May 15, 2008
A Date with the Kappa Rho Beta
Casts:
Kappa Rhos - Tammy, Nirih, Pare, Pek & Tian
Ale sa ukay - na may hinala factor pa kung nakuha na nga ba ni nirih ung pera na worth 65 pesos mula sa mga damit na binenta nia sa ukay. Laging nakangiti parang inistaple na!
Kuya sa Dunkin' Donut - na walang panukli
Ma'am Joyce - nakapink na officer namin sa CAT na nakita ni nirih sa BDO habang first time niang magdedeposit ng pera (puro xe withdraw alam), at wala pa rin pinagbago
Barker ng FX na papuntang Sm North - na iritable dahil gus2 sana namin na sa likod na paupuin si tian (xe dun kami nakaupo, at apatan lang un eh lima kami)
Zeline - ka-comment ko sa FS na hindi alam ang tunay kong pagkatao, na nasingit lang sa usapan while riding sa FX
Eric Clemente - clasmates namin nung elementary na nastroke at nasama lang sa usapan gaya ni zeline with a "Z"
Waiter na may mahiwagang mata - waiter na parang walang nakikitang iba kundi kalat, paulit ulit umiikot sa Yellow Cab para humanap ng kalat at pag nakahanap na ng kalat eh tatanggalin ng di man lang nagsasabi ng excuse o nagtatanong sa customer kung pwede nia na bang kunin o ano
Nagpaparent ng bicycles sa Circle - na super kaway sa amin ng makitang patungo kami sa rentahan ng bike para magrent. hala sila super dami talagang nakaway akala ko airport
The Emos - grupo ng mga kabataan na kahit summer at maulan eh nakaboots at kawirduhan ng mga damit (hindi napapanahon), kumbaga makaporma lang, muka silang sasayaw kaya naiisip namin na may event that night
Jogging Boiz - nagjojogging sa kalagitnaan ng Circle na with matching chant at 6pm! (new trend, ndi na sa umaga ang exercise)
Date: May 15, 2008
(SFX: tingenengeneng)
I woke up at 8:30 ng umaga. Usapan xe namin ng kalabit ay 10am sa 7-11 (official meeting place). Ang male-late bibili ng malaking slurpee. But suddenly nagGM si jaja na hindi na daw xa makakasama dahil matuluyan ang sakit nia (naulanan xe siya kagabi), pati si pek nagtext din na biglang may lakad ang kaniang mga magulang, which means walang maiiwan para magbantay sa mga kapatid niang grabe kung makapag-request. Ibig sabihin hindi na rin siya makakasama. So, apat nalang kami, ako, si tian, nirih and pare. Nagdalawang isip kaming ituloy xe hindi maxadong masaya pag kulang. pero dahil si tian ay matagal ng naghihintay sa Smile Village (tapat ng North Olympus) para lang sa lakad namin ng araw na un (taga Bulacan na xe si tian), eh tinuloy na namin.
Ang usapang 10, ay naging 11. Si tian na dumating sa 711 ng 10:20 ay matagal na naghintay, buti nalang mahaba ang pasenxa. dumating ako sa meeting place ng 10:50. si munirih hindi ko na naorasan ang pagdating. when she arrives nagpunta na kami dun sa ukayan na pinagbentahan nia ng ilang mga damit. andun si ate na nakangiti, katulad nga ng sinabi ko kanina ay nagdududa kung nakuha na ba ni nirih ung 65 pesos. pero habang nagdududa ay nakangiti parin! The when we finished our business with the ukayan, we rode a jeep papuntang Sm Fairview, there may nakasabay kaming lalaki na nakapula which is very familiar ang look samin. At tingin ko, namumukaan nia rin kami kasi panay tingin sa grupo namin.
At SM, magdedeposit si nirih ng pera sa bangko para sa pangenroll ng pinsan nia. dahil kailangang sakto ang ideposit na 1,900 (2k pera nia) nilibre nia kami ng donut sa dunkin' donut para mabaryahan ung pera nia, dahil walang panukli ung kuya sa dunkin' na naka-assign sa booth dun kami pumunta sa pwesto talaga. Nagpaiwan kami dun ni tian xe bawal ang tambay sa BDO. While waiting, dumating si pek, (nagtxt siya earlier na iiwan nlang daw ang mga bata sa Lolo at Lola nia, aun pwede naman pla eh) na naka-monochromatic. Sa kainipan namin pinuntahan na namin si nirih sa BDO at nakapila pa rin xa nung dumating kami. Katabi nia si Ma'am Joyce na hindi namin alam kung nakikipila din o nakiki-osyoso lang.
And then we went to SM department store para maglibot libot habang hinihintay ang napaka-agang dumating na si Pare. (10 usapan! past 1 dumating!) Finally, kumpleto na ang Kappa Rhos na aalis ngaun. We can set off. We went to the terminal kung saan ang mga FX ay patungong SM North, sakto, lima ang kulang at lima kami. Pinipilit namin na maupo na si tian sa likod dahil kasya naman. Pumayag naman ang barker pero pinagbabayad pa rin xa, kaya sabi ko dun na siya sa gitna! duh? kikita pa ng extra si manong anu siya talakitok?! On our way sa Trinoma, as always, maingay kami. Lagi naming naiirita ang mga kasabayan namin sa sasakyan dahil sa ingay namin. Ang dami dami naming pinagkkwentuhan, we talk 200 words per minute! Alin sa mga nasama sa usapan namin ay si zeline. un ka-comment ko sa FS na hindi alam na ako si ai tamanaha! (bronze goddess xe nakalagay sa FS)(kung gus2 mu malamang ang wento nia ay tingnan mo nalang sa mga comment sa FS prof ko.) at si Eric clemente na nastroke daw na binalita ni sir jo kay ate ron at binalita ni ate ron kay pare na binalita naman samin!
Ang we finally reached our destination, TRINOMA. While crossing the street. napansin ni pare na may kahawig ung baabe na bumaba sa parehong fx na sinasakyan namin a while ago. Nung tiningnan nila, it was ma'am aika! kasama ang boifrend niang di kasikatan na skulmate namin. all this time na nagiingay kami sa fx at hindi humihinto kakadakdak ay may kakilala pala kami sa loob. hindi naman kami sa nahiya, duh? kmi mahihiya?! naman! hinayaan nalang namin si aika kahit alam nia at alam namin na napansin namin ang isa't isa. hindi namin siya binati anyway.
Plano sana nila manuod ng sine, pero wala kaming mapanuod na maganda bukod sa iron man kaya lang napanuod na un nirih kaya di din pwede (sabi ko kasi Ploning na lang eh! ehehe) kaya kumain nalang kami sa yellow cab. umorder kami ng manhattan meatlover na 18" worth 700 (bago toh smin, xe fumafastfood lang kami lagi eh) at kaniya kaniyang bili ng softdrinks except kay nirih na mineral water ang inorder. Sobrang busog na kami sa laki ng pizza na feeling namin eh aabot na hanggang pangkinabukasan ung kinaen namin! pinilit parin namin maubos dahil ala nga namang ibalot namin tatatlong slice nalang! (square cut)
Nang naubos na ang pizza at nagkabondat bondat na kami sa dami ng nakaen. naghnap kami ng CR, at sa paghahanap namin may nakita kaming bilihan ng libro na sale. "99.00 Buy 1 Take 1" xempre, makakamura kaya bumili kami ng tig-iisa, except na naman kay nirih na di bumili dahil wala daw siyang pambili!
Eto ung mga nabili namin:
This Body - Tammy
The Haunter - Tian
Innocence - Pare
Nothing to Fall Back On - Pek
Sumakay na kami papuntang cirlce, bumaba sa NHA, at first time naming dumaan sa S. Belmonte Underpass (ung sa tapat ng QC Hall). Maulan ulan pa, ang layo ng nilakad namin para mahanap ung rentahan ng bike. When we're close to that place, biglang nagsulputan ang mga nag-aalok ng pa-rent ng bike na nagkukumaway sa aming lahat (telling na sakin na kau magrent ng bike). Hindi ba nila naisip na baka imbis na mag-rent at kumita ang isa sa kanila ay mawala pa ung customer dahil sa takot? Anyway, back to my story, nagrent kami ng 3 single at isang may side car which cost 80 each for an hour-and-a-half. (hindi kasi marunong magbike si pek kaya dun xa sa may side car!)
While nagpepedal, we encounter the Emos, na kumakanta ng "Getchingin" ng EB Babes. Muka silang sasayaw na ewan! Nakakapagod pala magbike. para na rin kaming nagexercise. Wooh, the sweat, the heat. Around 6:20 tinapos na namin ang aming Joy-Bike-Ride. Dahil padilim na din at naisipan pa naming daanan ang gitna ng Circle kung saan matatagpuan ang mataas na monumento kung saan nakalibing si Quezon. Nung tanaw na namin ang manumento, tanaw na din namin ang ilang kalalakihan na nagjojogging ng alas sais ng gabi with matching pachant chant pa. After non, napagdisisyonan na naming bumalik sa SM dahil madilim na din.
Ang haba ng nilalakaran papuntang sakayan. Tumawid kami sa dalawang overpass at nadulas pa si nirih nung malapit na kaming makababa. Yackness, umulan pa aman kaya maputik. ewww. Sumakay kami sa jeep at siningil ng 20 papuntang sm, which i think is mahal. xe ung kasabay ku nga lagi galing lawton to caltex 20 lang din ang binabayad estudyante kalayo kaya nun!
And our journey ends there, naghiwahiwalay na kami ng baba. Ako lang pala humiwalay xe pinapauwi na ako ni mama dhil nanalo daw xa sa bingo ng 5k at may balato ako! wawawa. ^^
P.S
Hindi ko na maxadong dinitailed pa ang mga pangyayari. Dahil if i will, sosobra ang haba nito! just sharing kung pano kami magspend ng isang buong araw na magkakasama. pra hindi naman magtaka ung iba kung bakit ganun nalang kami kabond, at pinaghihinalaan pa kaming isang FRAT! Masaya lang talaga, puro tawanan. Sobrang at ease, pwede mong sabihin lahat ng gus2 mong sabihin ng hindi magaalalang baka maging masama ka sa mata nila o mag-aalalang makakalabas sa iba ung sinabi mo. pagmagkakasama kami parang hindi nauubusan ng topic, lahat pwedeng iopen. walang tinatago, walang plastikan. at un ang sikreto kung bakit we're still standing as KALABIT PENGE. katulad ng unang tag line namin, at napatunayan na rin namin, na hindi kami matitinag!. dba nuh? dba nuh?
Last P.S.
JAJA! wawawa. wawa may sakit di nakasama. hehe next time!
Kappa Rhos - Tammy, Nirih, Pare, Pek & Tian
Ale sa ukay - na may hinala factor pa kung nakuha na nga ba ni nirih ung pera na worth 65 pesos mula sa mga damit na binenta nia sa ukay. Laging nakangiti parang inistaple na!
Kuya sa Dunkin' Donut - na walang panukli
Ma'am Joyce - nakapink na officer namin sa CAT na nakita ni nirih sa BDO habang first time niang magdedeposit ng pera (puro xe withdraw alam), at wala pa rin pinagbago
Barker ng FX na papuntang Sm North - na iritable dahil gus2 sana namin na sa likod na paupuin si tian (xe dun kami nakaupo, at apatan lang un eh lima kami)
Zeline - ka-comment ko sa FS na hindi alam ang tunay kong pagkatao, na nasingit lang sa usapan while riding sa FX
Eric Clemente - clasmates namin nung elementary na nastroke at nasama lang sa usapan gaya ni zeline with a "Z"
Ma'am Aika - nagpasa sakin ng ranggo na Lt. Col. (corps commander) na naka-yellow ng araw na yon at hindi namin napansing kasabay namin sa fx dahil nasa harap xa sa tabi ng driver's seat
Jowa ni Ma'am Aika - walang pangalan dahil kahit na schoolmate namin xa at sa College xa nag-aaral at one year lang ang tanda nia samin eh hindi xa sikat, kaya "no name"
Waiter na may mahiwagang mata - waiter na parang walang nakikitang iba kundi kalat, paulit ulit umiikot sa Yellow Cab para humanap ng kalat at pag nakahanap na ng kalat eh tatanggalin ng di man lang nagsasabi ng excuse o nagtatanong sa customer kung pwede nia na bang kunin o ano
Nagpaparent ng bicycles sa Circle - na super kaway sa amin ng makitang patungo kami sa rentahan ng bike para magrent. hala sila super dami talagang nakaway akala ko airport
The Emos - grupo ng mga kabataan na kahit summer at maulan eh nakaboots at kawirduhan ng mga damit (hindi napapanahon), kumbaga makaporma lang, muka silang sasayaw kaya naiisip namin na may event that night
Jogging Boiz - nagjojogging sa kalagitnaan ng Circle na with matching chant at 6pm! (new trend, ndi na sa umaga ang exercise)
Date: May 15, 2008
(SFX: tingenengeneng)
I woke up at 8:30 ng umaga. Usapan xe namin ng kalabit ay 10am sa 7-11 (official meeting place). Ang male-late bibili ng malaking slurpee. But suddenly nagGM si jaja na hindi na daw xa makakasama dahil matuluyan ang sakit nia (naulanan xe siya kagabi), pati si pek nagtext din na biglang may lakad ang kaniang mga magulang, which means walang maiiwan para magbantay sa mga kapatid niang grabe kung makapag-request. Ibig sabihin hindi na rin siya makakasama. So, apat nalang kami, ako, si tian, nirih and pare. Nagdalawang isip kaming ituloy xe hindi maxadong masaya pag kulang. pero dahil si tian ay matagal ng naghihintay sa Smile Village (tapat ng North Olympus) para lang sa lakad namin ng araw na un (taga Bulacan na xe si tian), eh tinuloy na namin.
Ang usapang 10, ay naging 11. Si tian na dumating sa 711 ng 10:20 ay matagal na naghintay, buti nalang mahaba ang pasenxa. dumating ako sa meeting place ng 10:50. si munirih hindi ko na naorasan ang pagdating. when she arrives nagpunta na kami dun sa ukayan na pinagbentahan nia ng ilang mga damit. andun si ate na nakangiti, katulad nga ng sinabi ko kanina ay nagdududa kung nakuha na ba ni nirih ung 65 pesos. pero habang nagdududa ay nakangiti parin! The when we finished our business with the ukayan, we rode a jeep papuntang Sm Fairview, there may nakasabay kaming lalaki na nakapula which is very familiar ang look samin. At tingin ko, namumukaan nia rin kami kasi panay tingin sa grupo namin.
At SM, magdedeposit si nirih ng pera sa bangko para sa pangenroll ng pinsan nia. dahil kailangang sakto ang ideposit na 1,900 (2k pera nia) nilibre nia kami ng donut sa dunkin' donut para mabaryahan ung pera nia, dahil walang panukli ung kuya sa dunkin' na naka-assign sa booth dun kami pumunta sa pwesto talaga. Nagpaiwan kami dun ni tian xe bawal ang tambay sa BDO. While waiting, dumating si pek, (nagtxt siya earlier na iiwan nlang daw ang mga bata sa Lolo at Lola nia, aun pwede naman pla eh) na naka-monochromatic. Sa kainipan namin pinuntahan na namin si nirih sa BDO at nakapila pa rin xa nung dumating kami. Katabi nia si Ma'am Joyce na hindi namin alam kung nakikipila din o nakiki-osyoso lang.
And then we went to SM department store para maglibot libot habang hinihintay ang napaka-agang dumating na si Pare. (10 usapan! past 1 dumating!) Finally, kumpleto na ang Kappa Rhos na aalis ngaun. We can set off. We went to the terminal kung saan ang mga FX ay patungong SM North, sakto, lima ang kulang at lima kami. Pinipilit namin na maupo na si tian sa likod dahil kasya naman. Pumayag naman ang barker pero pinagbabayad pa rin xa, kaya sabi ko dun na siya sa gitna! duh? kikita pa ng extra si manong anu siya talakitok?! On our way sa Trinoma, as always, maingay kami. Lagi naming naiirita ang mga kasabayan namin sa sasakyan dahil sa ingay namin. Ang dami dami naming pinagkkwentuhan, we talk 200 words per minute! Alin sa mga nasama sa usapan namin ay si zeline. un ka-comment ko sa FS na hindi alam na ako si ai tamanaha! (bronze goddess xe nakalagay sa FS)(kung gus2 mu malamang ang wento nia ay tingnan mo nalang sa mga comment sa FS prof ko.) at si Eric clemente na nastroke daw na binalita ni sir jo kay ate ron at binalita ni ate ron kay pare na binalita naman samin!
Ang we finally reached our destination, TRINOMA. While crossing the street. napansin ni pare na may kahawig ung baabe na bumaba sa parehong fx na sinasakyan namin a while ago. Nung tiningnan nila, it was ma'am aika! kasama ang boifrend niang di kasikatan na skulmate namin. all this time na nagiingay kami sa fx at hindi humihinto kakadakdak ay may kakilala pala kami sa loob. hindi naman kami sa nahiya, duh? kmi mahihiya?! naman! hinayaan nalang namin si aika kahit alam nia at alam namin na napansin namin ang isa't isa. hindi namin siya binati anyway.
Plano sana nila manuod ng sine, pero wala kaming mapanuod na maganda bukod sa iron man kaya lang napanuod na un nirih kaya di din pwede (sabi ko kasi Ploning na lang eh! ehehe) kaya kumain nalang kami sa yellow cab. umorder kami ng manhattan meatlover na 18" worth 700 (bago toh smin, xe fumafastfood lang kami lagi eh) at kaniya kaniyang bili ng softdrinks except kay nirih na mineral water ang inorder. Sobrang busog na kami sa laki ng pizza na feeling namin eh aabot na hanggang pangkinabukasan ung kinaen namin! pinilit parin namin maubos dahil ala nga namang ibalot namin tatatlong slice nalang! (square cut)
Nang naubos na ang pizza at nagkabondat bondat na kami sa dami ng nakaen. naghnap kami ng CR, at sa paghahanap namin may nakita kaming bilihan ng libro na sale. "99.00 Buy 1 Take 1" xempre, makakamura kaya bumili kami ng tig-iisa, except na naman kay nirih na di bumili dahil wala daw siyang pambili!
Eto ung mga nabili namin:
This Body - Tammy
The Haunter - Tian
Innocence - Pare
Nothing to Fall Back On - Pek
Sumakay na kami papuntang cirlce, bumaba sa NHA, at first time naming dumaan sa S. Belmonte Underpass (ung sa tapat ng QC Hall). Maulan ulan pa, ang layo ng nilakad namin para mahanap ung rentahan ng bike. When we're close to that place, biglang nagsulputan ang mga nag-aalok ng pa-rent ng bike na nagkukumaway sa aming lahat (telling na sakin na kau magrent ng bike). Hindi ba nila naisip na baka imbis na mag-rent at kumita ang isa sa kanila ay mawala pa ung customer dahil sa takot? Anyway, back to my story, nagrent kami ng 3 single at isang may side car which cost 80 each for an hour-and-a-half. (hindi kasi marunong magbike si pek kaya dun xa sa may side car!)
While nagpepedal, we encounter the Emos, na kumakanta ng "Getchingin" ng EB Babes. Muka silang sasayaw na ewan! Nakakapagod pala magbike. para na rin kaming nagexercise. Wooh, the sweat, the heat. Around 6:20 tinapos na namin ang aming Joy-Bike-Ride. Dahil padilim na din at naisipan pa naming daanan ang gitna ng Circle kung saan matatagpuan ang mataas na monumento kung saan nakalibing si Quezon. Nung tanaw na namin ang manumento, tanaw na din namin ang ilang kalalakihan na nagjojogging ng alas sais ng gabi with matching pachant chant pa. After non, napagdisisyonan na naming bumalik sa SM dahil madilim na din.
Ang haba ng nilalakaran papuntang sakayan. Tumawid kami sa dalawang overpass at nadulas pa si nirih nung malapit na kaming makababa. Yackness, umulan pa aman kaya maputik. ewww. Sumakay kami sa jeep at siningil ng 20 papuntang sm, which i think is mahal. xe ung kasabay ku nga lagi galing lawton to caltex 20 lang din ang binabayad estudyante kalayo kaya nun!
And our journey ends there, naghiwahiwalay na kami ng baba. Ako lang pala humiwalay xe pinapauwi na ako ni mama dhil nanalo daw xa sa bingo ng 5k at may balato ako! wawawa. ^^
P.S
Hindi ko na maxadong dinitailed pa ang mga pangyayari. Dahil if i will, sosobra ang haba nito! just sharing kung pano kami magspend ng isang buong araw na magkakasama. pra hindi naman magtaka ung iba kung bakit ganun nalang kami kabond, at pinaghihinalaan pa kaming isang FRAT! Masaya lang talaga, puro tawanan. Sobrang at ease, pwede mong sabihin lahat ng gus2 mong sabihin ng hindi magaalalang baka maging masama ka sa mata nila o mag-aalalang makakalabas sa iba ung sinabi mo. pagmagkakasama kami parang hindi nauubusan ng topic, lahat pwedeng iopen. walang tinatago, walang plastikan. at un ang sikreto kung bakit we're still standing as KALABIT PENGE. katulad ng unang tag line namin, at napatunayan na rin namin, na hindi kami matitinag!. dba nuh? dba nuh?
Last P.S.
JAJA! wawawa. wawa may sakit di nakasama. hehe next time!
Tuesday, May 13, 2008
Same Ground
Para sa mga nakabasa ng previous posts ko at nakarelate sakin:
Ang saklap dba? pero ganun talaga. When something ends, another opens. Sabi nga ni Paulo Coelho sa "The Zahir", "It's happened before, and it will happen again, I'm Sure." That won't be the last time na i'll get hurt. Iisipin ko nalang there is more to lifeI that I should know. And the best way to learn it, is to experience it. Kahit masakit, kahit nakakaiyak. If we're on the same spot, don't self-pity. Let's think of this: you're not the only one who suffer because the story of love he wanted didn't end up the way he wanted it to be. Hindi tua nagiisa. Look around, marami jan ang katulad ng situation natin. (magaling lang magtago yung iba) Kinaya nila, anu ba naman yung kayanin din natin. And above all, learn to forgive those who hurt you. xe if you don't the pain, will always remind you of her. And you'll never get over her. (Bakit her ginamit ko? wala lang. may pinapatamaan lang ako!)
Para naman sa mga nakabasa pero di nakarelate (or wala sa ganung istwasyon ngaun):
I know one day mararamdaman niu din ung ganitong pakiramdam. This is not a curse, I'm not cursing you. I'm just saying what might happen or rather what WILL happen. And if one day, you wake up and realize na andun ka na sa spot na tinutukoy ko. You are free to view my blog again. Then on that day, on that very particular moment, you'll trully understand. db?
I'll find love again. Again and again. and be hurt again, again and again. Naisip ko lang, at the end of a failed relationship, kahit sinasabi natin nakamove on na tayo, we really haven't. we're still there, waiting at the same ground. still hoping that someday, some time, the people we love will realize that they cant find another us. and they will come back to our arms, and we will live happily. what a fool's thought! Pero it's a sign. A sign na we haven't completely moved on. awtch.
OO. masarap single. walang bawal bawal. pero hindi palagi!
*there's no one to greet you gudmorning with a kiss
*walang magpapaalala na kumaen on time
*walang ttawag sa gabi para maggudnayt
*wlang magdadala ng fries habang nasa rehearsal ka
*walang magbibigay sau ng mga letters na kahit wlang thought eh gumawa pa rin xa dahil wala na xang mgawa kakaisip sau
*walang magbibigay sau ng lollipop ng wala lang
*walang tititig sau at ikaw nman magpapanggap na hindi mo xa nakikitang nakatingin sau
*walang aalalay sau sa jeep
*walang magtatayo sau pagnadapa ka dahil sa kaclumpsyhan mo
*walang magbibigay sau ng jaket nia pagnilalamig ka khit na xa ay namumula sa sobrang lamig (sakit toh)
*walang magddrama sau
*walang mgasasabi ng BEHAVE!
*walang tatawa sa mga jowks mo dahil sa sobrang kakornihan
*wala kang makakausap about sa isang topis, only to find out na pareho ang tumatakbo sa isip niu
*walang makakaisip na gumawa kau ng time capsule where you can put anything in it tapos mapapalit kau sa araw na pinagusapan
*walang mgsasama sau sa mga plano nia sa buhay. wala, wala!
wah! xyet. tsk. naaalala ku lang, hindi pa yan lahat a.
hindi naman ito talaga ang gus2 kong ishare sa iniu. pero i end up this way. next tym ku nalang siguro ishshare yung isa ku pang topic. I realize one thing: mas madaling magsulat kung nakakarelate ka sa topic. yng mga words bigla nalang nglalabasan. bigla nalang may tinatayp ka na. when i find a new love. when that day comes, tsaka ko na siguro ipopost yung topic na un. tsaka na.
pero ngaun, tingin ko. matagal pa un. matagal tagal pa.
para sa kanya:
hmmm. wala ku masabi. ang alam ko lang gus2 kita kausapin. pero di ko din alam sasabihin ko. so, hindi nalang. pero kung ikaw may sasabihin ka sakin. alam mu naman number ko. alam mu namn kung san ako. nahihirapan ako sau. tama sila, pareho tayo ng ugali. sobrang pareho. kaya siguro tau nagkaganito. kaya tau magkahiwalay ngaun. hindi ko na alam kung panu ka iaaproach. feeling ko di na kita kilala (siguro un din feeling mo sakin), ang layo na natin sa dating tayo. napagod ka na ba? hindi naman ako magkakaganito kung wala akong naramdamang mali. sanay ako sa malayuan, walang problema sakin dun. may tiwala din ako sayo. may mali lang talaga. sana alam mu kung ano ung maling un. mag-oorientation na ulit. natatandaan mu pa ba? d2 tau naging close. isang taon na. isang taon palang. pero iba na tau. malau na tau. months ago. masayang masaya pa tayo pareho coz we've found each other. pero ngaun, masaya ka pa ba? nagbago ka na, i admit may nagbago din sakin. pero sana, mabalik ung dating tau gaya nung nakaraang taon, sana bumalik tayo.
Ang saklap dba? pero ganun talaga. When something ends, another opens. Sabi nga ni Paulo Coelho sa "The Zahir", "It's happened before, and it will happen again, I'm Sure." That won't be the last time na i'll get hurt. Iisipin ko nalang there is more to lifeI that I should know. And the best way to learn it, is to experience it. Kahit masakit, kahit nakakaiyak. If we're on the same spot, don't self-pity. Let's think of this: you're not the only one who suffer because the story of love he wanted didn't end up the way he wanted it to be. Hindi tua nagiisa. Look around, marami jan ang katulad ng situation natin. (magaling lang magtago yung iba) Kinaya nila, anu ba naman yung kayanin din natin. And above all, learn to forgive those who hurt you. xe if you don't the pain, will always remind you of her. And you'll never get over her. (Bakit her ginamit ko? wala lang. may pinapatamaan lang ako!)
Para naman sa mga nakabasa pero di nakarelate (or wala sa ganung istwasyon ngaun):
I know one day mararamdaman niu din ung ganitong pakiramdam. This is not a curse, I'm not cursing you. I'm just saying what might happen or rather what WILL happen. And if one day, you wake up and realize na andun ka na sa spot na tinutukoy ko. You are free to view my blog again. Then on that day, on that very particular moment, you'll trully understand. db?
I'll find love again. Again and again. and be hurt again, again and again. Naisip ko lang, at the end of a failed relationship, kahit sinasabi natin nakamove on na tayo, we really haven't. we're still there, waiting at the same ground. still hoping that someday, some time, the people we love will realize that they cant find another us. and they will come back to our arms, and we will live happily. what a fool's thought! Pero it's a sign. A sign na we haven't completely moved on. awtch.
OO. masarap single. walang bawal bawal. pero hindi palagi!
*there's no one to greet you gudmorning with a kiss
*walang magpapaalala na kumaen on time
*walang ttawag sa gabi para maggudnayt
*wlang magdadala ng fries habang nasa rehearsal ka
*walang magbibigay sau ng mga letters na kahit wlang thought eh gumawa pa rin xa dahil wala na xang mgawa kakaisip sau
*walang magbibigay sau ng lollipop ng wala lang
*walang tititig sau at ikaw nman magpapanggap na hindi mo xa nakikitang nakatingin sau
*walang aalalay sau sa jeep
*walang magtatayo sau pagnadapa ka dahil sa kaclumpsyhan mo
*walang magbibigay sau ng jaket nia pagnilalamig ka khit na xa ay namumula sa sobrang lamig (sakit toh)
*walang magddrama sau
*walang mgasasabi ng BEHAVE!
*walang tatawa sa mga jowks mo dahil sa sobrang kakornihan
*wala kang makakausap about sa isang topis, only to find out na pareho ang tumatakbo sa isip niu
*walang makakaisip na gumawa kau ng time capsule where you can put anything in it tapos mapapalit kau sa araw na pinagusapan
*walang mgsasama sau sa mga plano nia sa buhay. wala, wala!
wah! xyet. tsk. naaalala ku lang, hindi pa yan lahat a.
hindi naman ito talaga ang gus2 kong ishare sa iniu. pero i end up this way. next tym ku nalang siguro ishshare yung isa ku pang topic. I realize one thing: mas madaling magsulat kung nakakarelate ka sa topic. yng mga words bigla nalang nglalabasan. bigla nalang may tinatayp ka na. when i find a new love. when that day comes, tsaka ko na siguro ipopost yung topic na un. tsaka na.
pero ngaun, tingin ko. matagal pa un. matagal tagal pa.
para sa kanya:
hmmm. wala ku masabi. ang alam ko lang gus2 kita kausapin. pero di ko din alam sasabihin ko. so, hindi nalang. pero kung ikaw may sasabihin ka sakin. alam mu naman number ko. alam mu namn kung san ako. nahihirapan ako sau. tama sila, pareho tayo ng ugali. sobrang pareho. kaya siguro tau nagkaganito. kaya tau magkahiwalay ngaun. hindi ko na alam kung panu ka iaaproach. feeling ko di na kita kilala (siguro un din feeling mo sakin), ang layo na natin sa dating tayo. napagod ka na ba? hindi naman ako magkakaganito kung wala akong naramdamang mali. sanay ako sa malayuan, walang problema sakin dun. may tiwala din ako sayo. may mali lang talaga. sana alam mu kung ano ung maling un. mag-oorientation na ulit. natatandaan mu pa ba? d2 tau naging close. isang taon na. isang taon palang. pero iba na tau. malau na tau. months ago. masayang masaya pa tayo pareho coz we've found each other. pero ngaun, masaya ka pa ba? nagbago ka na, i admit may nagbago din sakin. pero sana, mabalik ung dating tau gaya nung nakaraang taon, sana bumalik tayo.
Saturday, May 10, 2008
Decoding His Moves
Bago ang lahat, i'd like to offer this post sa isang tao! lam mo na kung sino ka sinabihan kita kaya wag ka ng magmaang maangan! Never in my wildest kembang na naisip kong magiging close kita. Salamat sa lahat ng comfort. Lam kong di ka din ok, may problema ka din, pero you're there. Thanks a lot. Sobrang laki mong tulong para matanggal sa isip ko ung mga bagay na hindi na dapat pinagiisip. And because of that, this one's for you.
Most of the time mahilig tau sa NON VERBAL COMMUNCATION. Yung mga pasimpleng ngiti, tingin, snob, emote emotan, pamiss effect na mga ganian part yan ng non verbal communication na sinasabi ko. And i know, GUILTY ka jan! lahat ng tao gingawa yan. We are hoping na makukuha ng partner natin kung ano ung gusto talaga natin ipaalam o ipaabot sa kanila through this non verbal communication. Pero the sad part is, slow sila! Hindi nila nakukuha yung mga pasimpleng tingin, ngiti or whatever naten! Tapos magagalit tayo xe we will think na our efforts are not recognized. Sayang sa effort. But in reality, malaki din yung mali natin dun. kasi at first place, hindi naman tayo dapat nagexpect maxado. That's the problem with humans, we EXPECT TOO MUCH. Lesson? We hurt ourselves by expecting too much. Yan ang isa sa mga natutunan ko nitong nakaraang taon! The down part is, tinuro sakin sa masakit na paraan! Misunderstood, nagkasira sira na lahat. And that's all because of expecting!
This senario happens a lot. Yun nga ung nakakapagtaka sa tao eh. After all, mahilig pa rin sila magexpect. Ito na ata ang pumapangalawa sa pride when it comes to destruction of relationships.
Being sweet. Isa pa yan sa mga ineexpect natin sa partner natin. Even with the smallest things. One way of being sweet is being affectionate. Not necessarily PDA! (teh, matanda ka na alam mo na dapat kung san at kailan lang pwede!) Lalo na sa mga girls. It means a lot to us. Kahit simpleng peck lang. Samin, it's one way of telling the world na mahal mo yung partner mo. ow... hehehe. When I was in high school may binigay sakin na Copy si Munirih. nakasulat xa sa yellow paper. It's a research about love. But more on research about kisses. Nakita ko xa ngaun ngaun lang, gusto ko lang ishare para next time you'll be kissed, you'll know how to interpret, or vice versa. The next time you'll kiss someone, you'll know where to kiss.
*********************************************************************************
BE VOCAL! BE OPEN! based on experience ko na yan. makinig ka sakin! para hindi ka matulad sakin.
Most of the time mahilig tau sa NON VERBAL COMMUNCATION. Yung mga pasimpleng ngiti, tingin, snob, emote emotan, pamiss effect na mga ganian part yan ng non verbal communication na sinasabi ko. And i know, GUILTY ka jan! lahat ng tao gingawa yan. We are hoping na makukuha ng partner natin kung ano ung gusto talaga natin ipaalam o ipaabot sa kanila through this non verbal communication. Pero the sad part is, slow sila! Hindi nila nakukuha yung mga pasimpleng tingin, ngiti or whatever naten! Tapos magagalit tayo xe we will think na our efforts are not recognized. Sayang sa effort. But in reality, malaki din yung mali natin dun. kasi at first place, hindi naman tayo dapat nagexpect maxado. That's the problem with humans, we EXPECT TOO MUCH. Lesson? We hurt ourselves by expecting too much. Yan ang isa sa mga natutunan ko nitong nakaraang taon! The down part is, tinuro sakin sa masakit na paraan! Misunderstood, nagkasira sira na lahat. And that's all because of expecting!
This senario happens a lot. Yun nga ung nakakapagtaka sa tao eh. After all, mahilig pa rin sila magexpect. Ito na ata ang pumapangalawa sa pride when it comes to destruction of relationships.
Being sweet. Isa pa yan sa mga ineexpect natin sa partner natin. Even with the smallest things. One way of being sweet is being affectionate. Not necessarily PDA! (teh, matanda ka na alam mo na dapat kung san at kailan lang pwede!) Lalo na sa mga girls. It means a lot to us. Kahit simpleng peck lang. Samin, it's one way of telling the world na mahal mo yung partner mo. ow... hehehe. When I was in high school may binigay sakin na Copy si Munirih. nakasulat xa sa yellow paper. It's a research about love. But more on research about kisses. Nakita ko xa ngaun ngaun lang, gusto ko lang ishare para next time you'll be kissed, you'll know how to interpret, or vice versa. The next time you'll kiss someone, you'll know where to kiss.
*********************************************************************************
- KISS ON THE CHEEK .......... "We're friends"
- KISS ON THE HAND .......... "I adore you"
- KISS ON THE SHOULDER .......... "I want you"
- KISS ON THE EAR .......... "I'm Horny!"
- KISS ON THE LIPS .......... "I love you"
- KISS ON THE NOSE .......... "Let's get silly but sweet"
- KISS ON THE NECK .......... "I want you"
- KISSING WITH EYES CLOSED MEANS .......... "I'm in love with you"
- KISSING WITH THE EYES OPEN MEANS .......... "I'm watching where your hands are going"
- HOLDING HANDS .......... "We can learn to love each other"
- A WINK .......... "Let's get it on"
- SLAP ON THE BUTT .......... "Watch out"
- PLAYING WITH THE EAR .......... "I can't live without you"
- ARMS AROUND THE WAIST .......... "I love you too much to let go"
- PULLING HAIR ON HEAD .......... "Tell me you love me (too)"
- HOLDING TIGHT .......... "Don't let go"
- OFTEN THINGKING OF YOU MEANS .........."I care for you"
- LOOKING INTO THE EYES MEANS .......... "Do you love me?/I like you hope you like me too"
- SQUEEZING FINGERTIPS MEANS .......... "I want a kiss"
- LEANING ON THE SHOULDER MEANS .......... "COMFORT ME"
- GETTING OCCASIONAL SHORT HUGS MEANS .......... "I miss you"
- BITING LIPS MEANS .......... "I'm jealous"
- PLAYING WITH HAIR MEANS .......... "I adore you"
- STEPPING ON TOES MEANS .......... "I hate you"
- DREAMING OF YOU AT NIGHT .......... "You're someone special"
- WEARING HIS/HER RING MEANS .......... "You're mine"
- OFTEN GIVING YOU SOMETHING MEANS .......... "I care for you very much"
- ALWAYS BEING WITH YOU MEANS .......... "I can't live without you."
*********************************************************************************
BE VOCAL! BE OPEN! based on experience ko na yan. makinig ka sakin! para hindi ka matulad sakin.
7 Stages of Recovery: A Guide In Reconstructing Yourself After the Heart Break
Sabi, ang life parang circle lang yan. As in parang may routine tayong sinusundan. May start and may finish line. At sa bawat finish line, may start ulit. Parang love, we started single, get to know someone, like them, fall for them, hurt by them, hate them, forgive them, and let go of them, then we go back to being single again. and the routine repeats itself.
It's funny how a person who was once your world, your reason of waking up in the morning, the one you start and end your day with, your happiness, your reason of existence, has just turned into someone who says "HI!", or gives a smile or worse, most of the time had just become a familiar face. Sad no? But that's a fact. Nangyayari talaga. I know you too encountered this already. Like I did. Moving on, I find it very very difficult, surely you'll agree. Pero hindi natin pwede takasan 'yon. Like it or not it's part of Life, part of Love.
Recovering. Iba-iba tayo ng way ng pag recover. May iba dinadaan sa music, yung iba nagbabago ng hair do, may naghahanap ng comfort, meron din namang gustong sinasarili nalang. Merong sinusugatan sarili, andyan din yung mga gumaganti, meron napapasulat ng poem or nakakagawa ng kanta. Maraming way. Nasa sayo na yun, on how you want to mend your broken heart. Iba iba man ang way, tulad ng sinabi ko kanina, may routine parin tayong sinusundan. Sinubukan kong i-break down yung mga routine na yun. I just thought this might can help those people na pinagdadaanan palang yung ganitong sitwasyon. Here it is:
7 STAGES OF RECOVERY***
first stage: NUMB PHASE
Or denial stage. Ito yung part na kahit maraming tao na yung nakakapansin na there is something wrong, deny ka pa rin. Ayaw mong maniwala na may mali, ayaw mong makinig sa iba. You're trying so hard para paniwalain yung sarili mo na OK lang lahat. Pinaniniwala mo yung sarili mo na hindi ka nasasaktan sa mga nangyayari at sa mga HINDI nangyayari. At kung mapansin mo ngang may mali, iniisip mo nalang na "normal lang yan". Hindi mo pinapansin yung sakit, yung sinasabi ng ibang tao. For short, you become blind and deaf by love. You become numb.
second stage: RECOGNITION PHASE
In this phase you already know that something is not right. Something has to be discussed. You finally ended up with the realization na may problema nga sa inyo na hindi lang dapat balewalain. Your barrier na nabuo nung numb phase which makes you incapable of seeing and hearing what's really happening ay unti-unti nang nasisira. You'll start asking sa ibang tao kung tama pa ba yung nangyayari sa inyo ng partner mo. Naghahanap ka ng kakampi na magsasabing ikaw ang agrabiyado, at dahil dun lalung lalaki yung sira ng barrier mo.
third phase: INTERROGATION PHASE
You'll ask kung bakit kailangan pang mangyari yung mga ganito. Dalawa ang pwede mong isipin; una, minsan ka na nga lang magmahal mali pa, or pangalawa, bakit sa lahat ng minamahal mo laging nageend up ng hindi maganda.
fourth phase: EMOTIONAL PHASE
Dito yung mga sleepless nights, wet pillows, tsaka pakikinig sa mga slow music or senti mode. Babalikan mo yung mga times na nagsisimula palang kayo ng partner mo. maipag-cocompare mo yung dating kayo sa kayo ngaun. And admit it or not dito yung time na feeling mo hindi ka na makahinga kakaiyak! aminin..^^
fifth phase: ACCEPTANCE PHASE
Nothing is permanent in this world. Matatanggap mo na yung fact na yun. And you'll start to let go SLOWLY. very very slow. Why slow? kasi in the corner of your heart you are still hoping na mababalik pa ang lahat sa dati, na may chance pang magka-ayos kayo. Hahanap ka ng ibang outlet, ng ibang mapagbibigyan mo ng attention. Gaya ng work, organization, new friends, etc.
sixth phase: INDEPENDENT PHASE
Well, ndi ka naman actually magiging man-hater/woman-hater. Magsisink in lang sa mind mo at marerealize mo na you can leave alone. You don't need a partner, you don't need someone to be with you. Na mas maganda ang buhay single. Walang pipigil, walang magbabawal. You can enjoy hanggang gusto mo. And you will constantly say na, "I'm better of ALONE".
seventh phase: FINAL PHASE
Sa stage na toh, you've got over completely. Walang halong bitterness o kung ano pa man. You'll start to date again, you want to try to love again. And the circle goes on and on.
Ano? Nakarelate ka ba? It's ok to go in circles. Basta don't do the same mistake ever again. Learn from your mistakes, forgive those who hurt you and forgive yourself. Love is a gift, but it is also a responsibility. We maybe different from one another, but one thing is for sure. In some point of your life you will Love someone completely more than you can ever imagine, and most of the time you'll be hurt, and you'll be surprised that the people who hurt you are the people you have love the most.
It's funny how a person who was once your world, your reason of waking up in the morning, the one you start and end your day with, your happiness, your reason of existence, has just turned into someone who says "HI!", or gives a smile or worse, most of the time had just become a familiar face. Sad no? But that's a fact. Nangyayari talaga. I know you too encountered this already. Like I did. Moving on, I find it very very difficult, surely you'll agree. Pero hindi natin pwede takasan 'yon. Like it or not it's part of Life, part of Love.
Recovering. Iba-iba tayo ng way ng pag recover. May iba dinadaan sa music, yung iba nagbabago ng hair do, may naghahanap ng comfort, meron din namang gustong sinasarili nalang. Merong sinusugatan sarili, andyan din yung mga gumaganti, meron napapasulat ng poem or nakakagawa ng kanta. Maraming way. Nasa sayo na yun, on how you want to mend your broken heart. Iba iba man ang way, tulad ng sinabi ko kanina, may routine parin tayong sinusundan. Sinubukan kong i-break down yung mga routine na yun. I just thought this might can help those people na pinagdadaanan palang yung ganitong sitwasyon. Here it is:
7 STAGES OF RECOVERY***
first stage: NUMB PHASE
Or denial stage. Ito yung part na kahit maraming tao na yung nakakapansin na there is something wrong, deny ka pa rin. Ayaw mong maniwala na may mali, ayaw mong makinig sa iba. You're trying so hard para paniwalain yung sarili mo na OK lang lahat. Pinaniniwala mo yung sarili mo na hindi ka nasasaktan sa mga nangyayari at sa mga HINDI nangyayari. At kung mapansin mo ngang may mali, iniisip mo nalang na "normal lang yan". Hindi mo pinapansin yung sakit, yung sinasabi ng ibang tao. For short, you become blind and deaf by love. You become numb.
second stage: RECOGNITION PHASE
In this phase you already know that something is not right. Something has to be discussed. You finally ended up with the realization na may problema nga sa inyo na hindi lang dapat balewalain. Your barrier na nabuo nung numb phase which makes you incapable of seeing and hearing what's really happening ay unti-unti nang nasisira. You'll start asking sa ibang tao kung tama pa ba yung nangyayari sa inyo ng partner mo. Naghahanap ka ng kakampi na magsasabing ikaw ang agrabiyado, at dahil dun lalung lalaki yung sira ng barrier mo.
third phase: INTERROGATION PHASE
You'll ask kung bakit kailangan pang mangyari yung mga ganito. Dalawa ang pwede mong isipin; una, minsan ka na nga lang magmahal mali pa, or pangalawa, bakit sa lahat ng minamahal mo laging nageend up ng hindi maganda.
fourth phase: EMOTIONAL PHASE
Dito yung mga sleepless nights, wet pillows, tsaka pakikinig sa mga slow music or senti mode. Babalikan mo yung mga times na nagsisimula palang kayo ng partner mo. maipag-cocompare mo yung dating kayo sa kayo ngaun. And admit it or not dito yung time na feeling mo hindi ka na makahinga kakaiyak! aminin..^^
fifth phase: ACCEPTANCE PHASE
Nothing is permanent in this world. Matatanggap mo na yung fact na yun. And you'll start to let go SLOWLY. very very slow. Why slow? kasi in the corner of your heart you are still hoping na mababalik pa ang lahat sa dati, na may chance pang magka-ayos kayo. Hahanap ka ng ibang outlet, ng ibang mapagbibigyan mo ng attention. Gaya ng work, organization, new friends, etc.
sixth phase: INDEPENDENT PHASE
Well, ndi ka naman actually magiging man-hater/woman-hater. Magsisink in lang sa mind mo at marerealize mo na you can leave alone. You don't need a partner, you don't need someone to be with you. Na mas maganda ang buhay single. Walang pipigil, walang magbabawal. You can enjoy hanggang gusto mo. And you will constantly say na, "I'm better of ALONE".
seventh phase: FINAL PHASE
Sa stage na toh, you've got over completely. Walang halong bitterness o kung ano pa man. You'll start to date again, you want to try to love again. And the circle goes on and on.
Ano? Nakarelate ka ba? It's ok to go in circles. Basta don't do the same mistake ever again. Learn from your mistakes, forgive those who hurt you and forgive yourself. Love is a gift, but it is also a responsibility. We maybe different from one another, but one thing is for sure. In some point of your life you will Love someone completely more than you can ever imagine, and most of the time you'll be hurt, and you'll be surprised that the people who hurt you are the people you have love the most.
Subscribe to:
Comments (Atom)
Posts
